Kush lë diçka për hir të Allahut, Allahu ia zëvendëson me diçka më të mirë se ajo
Kush lë diçka për hir të Allahut, Allahu ia zëvendëson me diçka më të mirë se ajo
Shejh Ibën Uthejmin, Allahu e mëshiroftë, ka thënë:
“Allahu i Plotfuqishëm kështu vepron me robërit e Tij: kush lë diçka për Të, Allahu e shpërblen duke ia zëvendësuar me diçka më të mirë.
Sulejmani alejhi salatu ue selam, kur i la kuajt që e kishin shpërqendruar nga përmendja e Allahut, tha:
رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ
“(Pastaj tha): “M’i sillni ata (kuajt) prapë !” Pastaj filloi të kalonte dorën mbi këmbët dhe qafat e tyre (duke i lëmuar të gjithë deri në fund)” (Sad 33).
Ai veproi kështu nga zemërimi për hir të Allahut të Plotfuqishëm dhe për t’i dhënë fund asaj që e largoi nga adhurimi. Atëherë Allahu i Madhëruar e shpërbleu duke ia nënshtruar erën:
فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخَاءً حَيْثُ أَصَابَ
“Kështu Ne ia në nshtruam atij erën të fryjë lehtë nën urdhrin e tij në çdo drejtim që ai donte” (Sad 36).
Pra, era lëvizte me urdhrin e tij, e butë dhe e qetë, kudo që ai dëshironte, ndonëse era zakonisht është e fortë dhe shqetësuese.
Është përmendur se ai shtronte një qilim mbi tokë, mblidheshin mbi të ai dhe oborrëtarët e tij, dhe era i bartte në cilindo drejtim që dëshironin: në veri, jug, lindje apo perëndim.
Ndërsa Ibrahimi alejhi salatu ue selam, arriti gradën më të lartë të dashurisë tek Allahu (el-khul-leh) kur iu bind urdhrit të Allahut të Lartësuar edhe pse ai urdhër kishte të bënte me njeriun më të dashur për të.”
(etTalik ala Sahihul-Muslim 1/596)
Përktheu: Besim Gjelaj
Shejh Ibën Uthejmin, Allahu e mëshiroftë, ka thënë:
“Allahu i Plotfuqishëm kështu vepron me robërit e Tij: kush lë diçka për Të, Allahu e shpërblen duke ia zëvendësuar me diçka më të mirë.
Sulejmani alejhi salatu ue selam, kur i la kuajt që e kishin shpërqendruar nga përmendja e Allahut, tha:
رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ
“(Pastaj tha): “M’i sillni ata (kuajt) prapë !” Pastaj filloi të kalonte dorën mbi këmbët dhe qafat e tyre (duke i lëmuar të gjithë deri në fund)” (Sad 33).
Ai veproi kështu nga zemërimi për hir të Allahut të Plotfuqishëm dhe për t’i dhënë fund asaj që e largoi nga adhurimi. Atëherë Allahu i Madhëruar e shpërbleu duke ia nënshtruar erën:
فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخَاءً حَيْثُ أَصَابَ
“Kështu Ne ia në nshtruam atij erën të fryjë lehtë nën urdhrin e tij në çdo drejtim që ai donte” (Sad 36).
Pra, era lëvizte me urdhrin e tij, e butë dhe e qetë, kudo që ai dëshironte, ndonëse era zakonisht është e fortë dhe shqetësuese.
Është përmendur se ai shtronte një qilim mbi tokë, mblidheshin mbi të ai dhe oborrëtarët e tij, dhe era i bartte në cilindo drejtim që dëshironin: në veri, jug, lindje apo perëndim.
Ndërsa Ibrahimi alejhi salatu ue selam, arriti gradën më të lartë të dashurisë tek Allahu (el-khul-leh) kur iu bind urdhrit të Allahut të Lartësuar edhe pse ai urdhër kishte të bënte me njeriun më të dashur për të.”
(etTalik ala Sahihul-Muslim 1/596)
Përktheu: Besim Gjelaj